123 - Story+Ending Meirin
posted on 25 Sep 2009 12:10 by sabre in Game, Touhou
東方非想天則 ～ 超弩級ギニョルの謎を追え
โทวโฮวฮิโซวเทนโซะคุ (มิอาจคิดตามกฎสวรรค์แห่งตะวันออก) ～ จงไล่ตามปริศนาแห่ง Guignol ขนาดสุดมหึมา
.........................................................................................................................................................................................
Meirin Story
ชื่อด่าน : ภัยพิบัติแห่งไทไซเซย์คุง
สถานที่ : มหาหอสมุดคฤหาสน์มารแดง
(เปิดเพลง BGM : เทพยักษ์ในตำนาน)
(หง เหม่ยหลิง เข้ามาในหน้าจอ)
เหม่ยหลิง : ท่านแพชูลี่ !
พาเช่ : เอะอะอะไรกัน
เหม่ยหลิง : เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ! เมื่อกี้ฉันไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้วค่ะ !
พาเช่ : สิ่งที่ไม่ควรเห็น ?
เหม่ยหลิง : ไทไซเซย์คุงค่ะ, ต้องสมมติว่านี่เป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้วค่ะ !
พาเช่ : ... ...แล้ว ?
เหม่ยหลิง : กล่าวคือ แผ่นดินไหวหรืออะไรสักอย่างกำลังจะเกิดขึ้นค่ะ !
พาเช่ : ... ...
พาเช่ : แผ่นดินไหวเนี่ยมันตกยุคไปหน่อยนะ (หมายถึงเหตุการณ์ในภาค 10.5 ซึ่งผ่านไปแล้วนั่นเอง)
เหม่ยหลิง : คะ ?
พาเช่ : ยังไงก็อย่ามาขวางการวิจัยของฉันละกัน
พาเช่ : รีบกลับไปยังพื้นที่รับผิดชอบของตัวเองซะ !
(เปิดเพลง BGM : ห้องสมุดเวทมนตร์ วอยล์)
(แพชูลี่ โนว์เลดจ์ แพ้พ่าย)
เหม่ยหลิง : เป็นเรื่องจริงนะคะ
พาเช่ : เป็นเรื่องจริงก็ดีนี่ ยังไงซะก็แค่แผ่นดินไหวใช่มั้ย ?
เหม่ยหลิง : แค่ เหรอคะ...
เหม่ยหลิง : จะดูถูกแผ่นดินไหวไม่ได้นะคะ
ชื่อด่าน : ตั้งรับเงาแห่งดาวกาลกิณี
สถานที่ : หอนาฬิกาคฤหาสน์มารแดง
(เปิดเพลง BGM : โต้เถียงไปมาไม่รู้จบ)
เหม่ยหลิง : ลงเป็นแบบนี้ฉันก็ทำได้แต่ตั้งรับแล้ว !
เหม่ยหลิง : ไทไซเซย์คุงจะต้องส่งโยวไคที่นำมาซึ่งภัยพิบัติมาแน่ !
(อลิส มาร์กาทรอยด์ เข้ามาในหน้าจอ)
อลิส : ฉันอยากไปที่ห้องสมุดน่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย ?
เหม่ยหลิง : อุ๊ ! โผล่ออกมาทันทีเลยนะ !
อลิส : อะไรเล่า ฉันแค่อยากจะไปห้องสมุดเท่านั้นเอง
เหม่ยหลิง : หึหึหึ ฉันดูออกหมดแล้ว เธอคือ------
เหม่ยหลิง : เธอคือโยวไคที่ไทไซเซย์คุงส่งมาไงล่ะ !
อลิส : อะฮะฮะ ! สมกับที่เป็นยามพิทักษ์ประตูแห่งคฤหาสน์มารแดงจริงๆ !
อลิส : มองร่างเปลือกนี้ออกในปราดเดียวเลยนะ !
(เปิดเพลง BGM : the Grimoire of Alice)
(อลิส มาร์กาทรอยด์ แพ้พ่าย)
เหม่ยหลิง : อันตรายจริงๆ บุกเข้ามาด้วยรูปลักษณ์แบบนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก
อลิส : ... ...
เหม่ยหลิง : ไม่ปริปากพูดตามคาดงั้นรึ... ...ไม่มีวี่แววว่าจะเคลื่อนไหวแล้วด้วย
เหม่ยหลิง : แต่มันคงไม่จบเพียงแค่นี้หรอก ฉันยังต้องตั้งรับต่อไป !
ชื่อด่าน : ปิศาจหลอกตาคน
สถานที่ : หอนาฬิกาคฤหาสน์มารแดง
(คิริซาเมะ มาริสะ เข้ามาในหน้าจอ)
(เปิดเพลง BGM : ใช้ปลาต้อนแมลงวัน)
มาริสะ : เอา---ละ, วันนี้ก็จะไปห้องสมุดตามเคยล่ะนะ--- สาวน้อยวรรณคดีก็อย่างนี้แหละโว้ย---
เหม่ยหลิง : ... ...
มาริสะ : โอ๋ !? ไม่ห้ามแฮะ, จะเข้าไปแล้วนะว้อย ? จะเข้าไปแล้วนะ ?
เหม่ยหลิง : เธอก็เป็นตัวปลอม ! ฉันดูออกหมดแล้ว !
มาริสะ : ตัวปลอมงั้นเหรอ ?
เหม่ยหลิง : ปกติแล้วเธอจะเข้ามาทางหน้าบ้านตรงๆอย่างสง่าผ่าเผยเสมอ, การที่บุกมาทางท้องฟ้านี่มันช่างน่าขันสิ้นดี
มาริสะ : หึหึ สมแล้ว... สมกับที่เป็นเหม่ยหลิง ทำนบกั้นคลื่นแห่งคฤหาสน์มารแดง
เหม่ยหลิง : ปลอมตัวแบบนั้นไม่ว่าใครก็ดูออกทั้งนั้นล่ะ
มาริสะ : แต่แค่ดูร่างจริงออกน่ะ ไม่ช่วยให้เอาชนะฉันได้หรอกนะ !
(เปิดเพลง BGM : เวทมนตร์สีรัก)
(คิริซาเมะ มาริสะ แพ้พ่าย)
เหม่ยหลิง : ฮึ, ความแข็งแกร่งก็ไม่ต่างจากมนุษย์ต้นแบบสักเท่าไรเลยนี่
มาริสะ : ... ...
เหม่ยหลิง : ไทไซเซย์คุง... เจ้าโยวไคที่เลวทรามต่ำช้าพรรค์นี้
เหม่ยหลิง : นี่ถ้าไม่มีฉันอยู่ล่ะก็ ตอนนี้คฤหาสน์มารแดงคงถูกยึดครองไปแล้ว... ..
ชื่อด่าน : เรย์มุผู้ไม่หวาดหวั่นแม้ต้องกำราบมาร
สถานที่ : หอนาฬิกาคฤหาสน์มารแดง
(เปิดเพลง BGM : แต่ละวันอันแสนธรรมดา)
(ฮาคุเรย์ เรย์มุ เข้ามาในหน้าจอ)
เรย์มุ : เอา---ละ, วันนี้ก็มากำราบโยวไคอีกแล้ว---
เรย์มุ : จะฆ่าเชื้อพวกปิศาจในคฤหาสน์มารแดงให้หมดทุกคนเลย---
(อาจเป็นประโยคที่แปลงมาจากบทพูดของตัวละครฝ่ายศัตรูในเรื่องโฮคุโตะโนะเคน(หมัดดาวเหนือ)ซึ่งเป็นตัวละครที่ฝีมือกระจอกมากในเรื่องนั้น)
(ผู้คนจึงนิยมนำมาใช้ล้อเลียนเป็นบทพูดของพวกตัวกระจอก แต่แน่นอนว่าเรย์มุเป็นฝ่ายตัวเอกที่ฝีมือไม่กระจอก ดังนั้นเหม่ยหลิงจึงดูออกโดยง่าย)
เหม่ยหลิง : ฮึ, มาแล้วสินะ ! เจ้าสัตว์ประหลาดแห่งภัยพิบัติเอ๋ย
เรย์มุ : สัตว์ประหลาดงั้นรึ ?
เหม่ยหลิง : จะแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้เก่งแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ ! หลอกตาฉันไม่ได้หรอก
เรย์มุ : โฮะโฮ่, หาว่าฉันที่มีรูปลักษณ์ของมิโกะเป็นสัตว์ประหลาดงั้นรึ
เรย์มุ : พูดได้น่าสนใจดีนี่ ทั้งๆที่เธอเองก็เป็นสัตว์ประหลาดแท้ๆ
เหม่ยหลิง : หึ, จริงอยู่ที่ว่าฉันเป็นโยวไค, แต่ว่านะ
เรย์มุ : แต่ว่า ?
เหม่ยหลิง : ฉันคือ โยวไคผู้รักมั่นในเกนโซวเคียว ! ไม่ใช่ผู้ทำลายล้างอย่างพวกเธอ !
เรย์มุ : ยอดเยี่ยม ! ยอดเยี่ยมจริงๆ ! เธอนี่เป็นกระจกของโยวไคเลยนะ
(ต้นฉบับใช้คำว่า คางามิ 鏡 ที่แปลว่า กระจก แต่เข้าใจว่าที่จริงหมายถึง คางามิ 鑑 ที่แปลว่า แบบอย่าง ตัวอย่าง ในกรณีนี้จึงอาจจะแปลได้ว่า โยวไคดีเด่น)
เรย์มุ : แต่แค่พูดสวยหรูแล้วคิดว่าจะสามารถปกป้องความสงบสุขได้งั้นเหรอ ?
เรย์มุ : พวกเราจะนำภัยพิบัติมาสู่เกนโซวเคียวแห่งนี้
เรย์มุ : ภัยพิบัติที่จะทำให้ปฐพีต้องสั่นสะเทือน !
(เปิดเพลง BGM : ผีเสื้อดอกบัวสองสี ～ Ancients)
(ฮาคุเรย์ เรย์มุ แพ้พ่าย)
เหม่ยหลิง : ดูเหมือนจะมีฝีมือนิดหน่อย แต่ไม่อาจเทียบเทียมพลังของฉันได้หรอกนะ !
เรย์มุ : อืมมม สมกับที่เป็นเธอแล้วล่ะมั้ง ?
เรย์มุ : แต่ดูเหมือนเธอจะกรำศึกต่อเนื่องเกินไปจนสูญเสียพลังไปมากน่าดูเลยนะ
เหม่ยหลิง : คึ !
เรย์มุ : เอาล่ะ ดูเหมือนว่าเวลาที่จะแสดงร่างที่แท้จริงให้ดูมาถึงแล้วล่ะนะ !
เหม่ยหลิง : ในที่สุดก็ยอมแสดงตัวออกมาแล้วสินะ... ...!
ชื่อด่าน : จบลงด้วยประการละฉะนี้เหรอคะ ?
(ล้อเลียนคำว่า ด้วยประการละฉะนี้แล ซึ่งมักใช้ในตอนจบของพวกนิทานหรือเรื่องราวต่างๆ)
สถานที่ : ???
(เปิดเพลง BGM : ฮิโซวเทนโซะคุของพวกเรา)
เหม่ยหลิง : ที่ไหน ! อยู่ที่ไหนกันน่ะ !
เหม่ยหลิง : ขี้ข้าของไทไซเซย์คุงผู้หมายย่ำยีเกนโซวเคียว รีบปรากฏตัวออกมาเลย !
(นามาสึคุง เข้ามาในหน้าจอ)
(นามาสึ แปลว่า ปลาดุก)
(คุง เป็นคำลงท้ายชื่อที่นิยมใช้เรียกผู้ชายที่เป็นเพื่อน, เพื่อนร่วมงาน หรือลูกน้องที่มีอายุน้อยกว่า)
(ไทไซเซย์คุง เป็นชื่อจำเพาะจากประเทศจีนที่ดันมีคำว่า คุง ลงท้าย จึงอาจเป็นการล้อเลียนชื่อโดยคงคำว่า คุง เอาไว้ ทำให้กลายเป็น นามาสึ(ปลาดุก)คุง)
นามาสึคุง : อะฮะฮะ ในที่สุดตัวข้าก็ถูกชุบชีวิตขึ้นมาจนได้
นามาสึคุง : การต่อสู้ระหว่างเจ้ากับมือสังหารที่ข้าส่งไปมันช่างสนุกจริงๆ
เหม่ยหลิง : ?
นามาสึคุง : เจ้าพวกนั้นถูกส่งไปเพื่อช่วงชิงพลังมาจากเจ้าเท่านั้นแหละ
เหม่ยหลิง : !?
นามาสึคุง : ใช่แล้ว, พลังที่ใช้ในการคืนชีพของข้า, พลังที่ใช้ในการทำให้ปฐพีสั่นสะเทือน
(คนญี่ปุ่นมีความเชื่อว่า ใต้แผ่นดินญี่ปุ่นมีปลาดุกยักษ์อยู่ และเมื่อปลาดุกยักษ์ขยับตัวก็จะเกิดแผ่นดินไหว)
เหม่ยหลิง : ว่าไงนะ !?
นามาสึคุง : เจ้าทำงานให้ข้าโดยที่ไม่รู้ตัวไงล่ะ
นามาสึคุง : เป็นไง ? โกรธจนคิดอะไรไม่ออกเลยรึ ?
นามาสึคุง : หรือว่าเสียใจจนพูดไม่ออก ?
เหม่ยหลิง : หึหึหึ
นามาสึคุง : หัวเราะทำไม
เหม่ยหลิง : อุตส่าห์ตระเตรียมถึงขนาดนี้เพื่อฉันสินะ
นามาสึคุง : ว่าไงนะ ?
เหม่ยหลิง : เพื่อการสร้างตำนานของฉันไงล่ะ
นามาสึคุง : โฮ่ ?
เหม่ยหลิง : แด่เรื่องราวของยามพิทักษ์ประตูอันดับหนึ่งในเกนโซวเคียว ผู้ต่อกรกับสิ่งที่ไม่ควรมาเยือนโลกใบนี้ !
(เปิดเพลง BGM : Unknown X ～ Unfound Adventure)
นามาสึคุง : ดูถูกกันอย่างนี้ก็แย่สิ
นามาสึคุง : ตัวข้าคือโยวไคที่เลวทรามต่ำช้าที่สุด ผู้เป็นหนึ่งในเงาของไทไซเซย์คุงนะ
นามาสึคุง : ข้านี่แหละคือท่านปลาดุกยักษ์ในตำนาน หากข้าเคลื่อนไหว ปฐพีจะสั่นไหว พื้นดินจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
นามาสึคุง : อย่างเจ้าน่ะ แม้แต่จะสัมผัสตัวข้าก็อย่าได้หวังเลย !
(นามาสึคุง แพ้พ่าย)
Meirin Ending
――ห้องสมุดซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้นใต้ดินของคฤหาสน์มารแดง
น่ายินดีที่ชั้นใต้ดินนั้นเย็นฉ่ำในฤดูร้อนและอบอุ่นในฤดูหนาว
และยังไม่ถูกแสงแดดอีกด้วย จึงเหมาะสำหรับการเก็บรักษาหนังสือเป็นที่สุด
เหม่ยหลิง 「... ...ไม่ยอมให้ก่อแผ่นดินไหวหรอก
เพียงเท่านี้เกนโซวเคียวก็จะได้รับการปกป้องแล้ว !」
พาเช่ 「แล้ว ?
จะหลับไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะ ? เจ้าบ้านี่」
ซาคุยะ 「ตอนที่ฉันรู้สึกตัวก็เห็นนอนหลับอยู่ข้างนอกแล้วล่ะค่ะ
คิดว่าบางทีอาจจะโดนการโจมตีอะไรสักอย่างของศัตรูเข้าไป」
พาเช่ 「หืม---
หรืออาจเป็นเพราะทิ้งไว้ข้างนอกนานเกินไปก็เลยเป็นลมแดดหรืออะไรสักอย่างล่ะมั้ง」
ซาคุยะ 「ถ้างั้นจะให้ไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นมาไหมคะ ?」
พาเช่ 「ของพรรค์นั้นไม่จำเป็นหรอก, ยัยนี่ก็เป็นโยวไคนะ」
เหม่ยหลิง 「... ...ว่าไงนะ ?
แกคือบอสใหญ่ที่แท้จริงงั้นเหรอ ? ไทไซเซย์คุง สินะ !」
ซาคุยะ 「ไทไซเซย์คุงคืออะไรเหรอคะ ?」
พาเช่ 「ไทไซเซย์คุง... ...?
อืม--- เหมือนกับว่าเคยได้ยินมาจากใครสักคนเมื่อกี้นี้นะ」
เหม่ยหลิง 「งั้นก็ดี, เตรียมรับมือ !
คนที่ยังต่อสู้ได้เหลือแต่ฉันคนเดียวแล้ว」
พาเช่ 「อ้อ จะว่าไปแล้วก็ได้ยินมาจากยัยนี่นั่นแหละ
บอกว่าเห็นไทไซเซย์คุงอยู่ข้างนอก อะไรทำนองนั้น」
ซาคุยะ 「หรือว่าจะโดนเจ้านั่นโจมตีจนไม่ฟื้นกันแน่นะ... ...」
พาเช่ 「หึ, จะเป็นยังไงกันนะ
ก็แค่พยายามมากเกินไปจนเหนื่อยแล้วหลับไปไม่ใช่เหรอ ?
ที่สำคัญ มีของพรรค์นี้ตกอยู่ในที่ทำงานเสียด้วยสิ」
ซาคุยะ 「อ้อ การ์ตูนแอ๊คชั่นของพวกเทนกุสินะคะ ?」
พาเช่ 「เนื้อเรื่องง่ายๆว่า เจ้านี่คือโยวไคชั่วที่แปลงร่างให้ตัวเองมีรูปลักษณ์เหมือนกับคนใกล้ตัวในเกนโซวเคียว แล้วบุกโจมตีมาครั้งแล้วครั้งเล่าน่ะ」
เหม่ยหลิง 「บัดซบ !
แข็งแกร่งเหลือเกิน---」
พาเช่ 「ดูยังไงก็แค่กำลังคึกเพราะฝันว่าได้สู้กับศัตรูหลังจากอ่านเจ้านี่น่ะนะ」
ซาคุยะ 「หืม--- ดีจังเลยนะคะ ความฝันเนี่ย
จะว่าไป พูดถึงพวกเทนกุแล้ว... ...
รู้เรื่อง Bazaar ของพวกกัปปะในหนังสือพิมพ์หรือยังคะ ?」
พาเช่ 「เห็นแล้วล่ะ เห็นแล้ว
ที่มีตุ๊กตาขนาดยักษ์ที่ชื่อว่าฮิโซวเทนโซะคุเป็นหัวข้อสินะ」
ซาคุยะ 「กำลังคิดว่าจะเอาไปให้คุณหนูอ่านน่ะค่ะ
ท่านแพชูลี่คิดเห็นว่าอย่างไรบ้างคะ ?」
พาเช่ 「แน่นอน ตั้งใจว่าจะไปอยู่แล้ว
ต้องรีบไปก่อนที่คนอื่นจะคว้าของดีๆไปหมด」
ซาคุยะ 「ถ้างั้นก็ต้องทำอะไรสักอย่างกับการเฝ้าบ้านแล้ว... ...」
เหม่ยหลิงถูกตีจนตื่นขึ้นมา เลยรู้สึกเขินอายยกใหญ่
จากนั้นก็ถูกใช้ให้เฝ้าบ้านตามเคย
เธอจึงเอาการ์ตูนแอ๊คชั่นมาอ่านฆ่าเวลา
ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะถูกปลุกขึ้นมาก่อนที่จะเอาชนะไทไซเซย์คุงได้ในความฝัน
แต่เธอก็ยังรู้สึกกังวลเล็กน้อยอยู่ในใจ
เพราะเรื่องที่เธอเห็นสิ่งที่น่าจะเป็นไทไซเซย์คุงนั้นเป็นความจริง, ไม่ใช่ความฝัน
โยวไคที่เลวทรามต่ำช้าที่สุดซึ่งไม่อาจเอาชนะได้แม้แต่ในความฝัน
เหม่ยหลิงผู้ถูกบังคับให้ถอนทัพออกมาจากแนวหน้า
ไม่สามารถนึกภาพออกว่ารูปร่างหน้าตาของมันในความฝันเป็นอย่างไร
สักวันหนึ่งคงมีศัตรูที่น่ากลัวเช่นนั้นปรากฏตัวออกมา
เมื่อมันปรากฏตัวออกมาแล้ว, โยวไคในเกนโซวเคียวจะผนึกกำลังกันเข้าต่อสู้หรือเปล่านะ
ส่วนเหม่ยหลิงยังคงยืนยันเช่นเดิมอีกครั้งว่า... ฉันจะออกไปสู้ที่แถวหน้าสุดเพื่อทุกคน
.........................................................................................................................................................................................
ลิงค์ภายในภาคเดียวกัน
Pre Story
Character
Gameplay
Weather
Song
Spell Card :
System Card
Reimu Marisa Sakuya Alice Patchouli Youmu Remilia Yuyuko Yukari Suika
Aya Reisen Komachi Iku Tenshi Sanae Cirno Meirin Utsuho Suwako
Story + Ending :
Sanae Cirno Meirin
VS word :
Reimu Marisa Sakuya Alice Patchouli Youmu Remilia Yuyuko Yukari Suika
Aya Reisen Komachi Iku Tenshi Sanae Cirno Meirin Utsuho Suwako
