{มาโฮวโนะโมริ (ป่าเวทมนตร์)}
posted on 24 Feb 2008 01:58 by sabre in Place, Touhou
東方求聞史紀 ～ Perfect Memento in Strict Sense.
โทวโฮวกุมอนชิคิ (ใคร่รู้ประวัติศาสตร์แห่งตะวันออก) ～ อนุสรณ์สมบูรณ์ในสัมผัสที่เที่ยงตรง
.........................................................................................................................................................................................
{ป่าเวทมนตร์}
ระดับความอันตราย : ปานกลาง
โยวไคที่พบเจอ : โยวจูว, จอมเวท และอื่นๆ
ป่าเวทมนตร์, ป่าตามธรรมชาติซึ่งมีผู้คนเพียงน้อยนิดที่คิดจะย่างกรายเข้าไป และสถานที่ที่มีความชื้นสูงที่สุดในเกนโซวเคียว*
*1[เกนโซวเคียวเองก็ไม่ได้กว้างใหญ่มากนัก, ยังจะอุตส่าห์ตั้งชื่อสถานที่ต่างๆกันขึ้นมาทั้งที่ไม่ค่อยจำเป็น]
*1[โดยทั่วไปแล้วหากพูดถึงป่าก็หมายถึงป่าเวทมนตร์, หากพูดถึงหมู่บ้านก็หมายถึงหมู่บ้านมนุษย์, หากพูดถึงภูเขาก็หมายถึงภูเขาโยวไค นั่นเอง]
ระยะทางจากหมู่บ้านมนุษย์นั้นเปรียบเทียบแล้วจัดว่าดีกว่าที่อื่น แต่ว่าสภาพแวดล้อมภายในป่านั้นเลวร้ายที่สุดสำหรับมนุษย์
สปอร์เห็ดประหลาดกระจายฟุ้งในอากาศไปทั่ว, มนุษย์ธรรมดาเพียงสูดเข้าไปก็ถูกทำลายสุขภาพได้
แต่ก็จัดว่าเป็นลักษณะเด่นของมันที่แม้แต่โยวไคยังไม่อยากเข้าใกล้เกินจำเป็น, เนื่องจากโยวไคทั่วๆไปนั้นก็มีความรู้สึกไม่ดีต่อสถานที่แบบนั้นเช่นกัน
ดังนั้น, หากท่านสามารถทนต่อพิษที่เห็ดประหลาดปล่อยออกมาได้ล่ะก็ อาจกล่าวกลับกันได้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ปลอดภัยเหมือนมีผ้าคลุมล่องหนเลยทีเดียว
แสงแดดมักส่องลงมาไม่ถึงผิวดินของป่าแห่งนี้, จึงทั้งมืดมิดและชื้นแฉะ
ดังนั้น, พวกเห็ดจึงเติบโตกันได้อย่างไร้ขีดจำกัด
แม้ว่าเห็ดของที่นี่จะเอามาใช้เป็นอาหารสำหรับมนุษย์ได้, แต่ลักษณะภายนอกของมันไม่ค่อยน่าโสภาเท่าใดนัก
อีกทั้ง, เมื่อเปรียบเทียบปริมาณกันแล้วจะพบว่ามีเห็ดที่มีฤทธิ์หลอนประสาทอยู่มากมายทีเดียว
แต่แรกเริ่มเดิมที ที่ป่าแห่งนี้ถูกขนานนามว่าป่าเวทมนตร์นั้น, ก็เป็นเพราะมีเจ้าเห็ดหลอนประสาทพวกนี้งอกงามอยู่นั่นเอง
เพียงแค่มีเห็ดชนิดนี้อยู่ใกล้ตัวก็จะเห็นภาพหลอนราวกับโดนเวทมนตร์คุณไสย
นอกจากนี้, ฤทธิ์หลอนประสาทของเห็ดเหล่านี้ยังช่วยเพิ่มพูนพลังเวทของจอมเวทได้อีกด้วย, จึงมีจอมเวทจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้
.........................................................................................................................................................................................
กลับไปที่สารบัญของหนังสือเล่มนี้
